میهمانی از بهشت …

بسم رب الشهدا و الصدیقین

آن ها که خبر داشتند ، سر از پا نشناخته ؛ آماده ی استقبال و پذیرایی می شدند. همه در تکاپو بودند . یکی آب و جارو می کرد ؛ دیگری تزئین می کرد ، یکی با دستمال، گرد غربت از در و دیوار می گرفت.

از همه بیشتر ، مادران بودند که بی صبرانه انتظار می کشیدند. آخر این میهمان ، مادری را چشم به راه گذاشته بود. بوی عطر شوق ، بوی زیارت به مشام می رسید . اشک ٬ امان نمی گرفت و بی بهانه بر چهره می بارید و با زلال خود ٬ دل را صاف می کرد . آخرین بار در سال ۷۴ محله ی توکل آباد کرمان ؛ میزبان ضیافتی شد که در آن طلبه ی شهید محمود قطب الدینی ٬ بر صحن و سرای محله سلام کرد و پس از سال ها به خانه بازگشت .

همراه با بوی عود و اسپند و باران صلوات ؛ آغوش های گرم مردم محله ؛ محمود را در خود جای داده بود. از آن تاریخ به بعد ٬ دیگر ساکنان توکل آباد توفیق نیافتند تا سفره ی پذیرایی از شهید را در کوچه و محله و مسجد پهن کنند .

امسال این توفیق حاصل شده بود و از ساعت سه بعد از ظهر همه دست به کار شده بودند. میهمان هر چه قدر گرامی تر باشد ؛ استقبال هم باشکوه تر می شود . این جماعت در قید و بند دنیا نیستند تا با آخرین مد و تجهیزات به استقبال میهمان بروند؛ با همان صفا و سادگی و صمیمیت ؛ دلشان را فرش راه کردند و منتظر قدوم مبارک میهمان ماندند.

قرار ورود ، بعد از نماز مغرب و عشا بود . بوی گلاب محله را عطرآگین کرده بود . شهید بر زورقی از نور ٬ روی دست های مردم ٬ وارد کوچه های محله شد. چشم دل که می گشودی، خیل ملائک را می دیدی که سلام و صلوات گویان ؛ به دنبال شهید روانه بودند . زمینیان نیز افتخار میزبانی داشتند و آسمانیان برای بردن امانت ، آمده بودند .

حضور با شکوه مردم ٬ جلوه ی خاصی به مراسم بخشیده بود؛ هر کسی سعی می کرد خود را به گوشه ای از تابوت برساند و برای تبرّک آن را لمس کند. عده ای هم که اصلا در جریان ماوقع نبودند ٬ می پرسیدند : کسی مرده ؟ تشییع نمادین است ؟

بعضی که در حال رانندگی بودند تا متوجه مراسم و حضور شهید می شدند ٬ ماشین را روشن رها کرده و خود را به شهید می رساندند .

راستش محله ی توکل آباد و مسجد امام سجاد (ع) آن شب ٬گوئیا در معراج بودند. وقتی وارد مسجد شدیم ؛ کسی را نشسته ندیدم ٬ همه به احترام شهید قیام کرده بودند و مداح ، روضه ی مادر پهلو شکسته را می خواند .

مگر می شود شهید گمنام بیاورند و مادرش حضرت زهرا حضور نداشته باشد ؟ این شهدا به مادرشان اقتدا کردند و با پیشانی بندهای «یا زهرا » ، «می روم تا انتقام سیلی مادر بگیرم » به حسین فاطمه (س) لبیک گفتند .

و بیشتر از همه ؛ مادران بودند که گرد شهید حلقه زدند و با او نجوا کردند. این ایام برای محله ی توکل آباد ؛ یوم الله بود به معنای واقعی کلمه .

انتهای پیام/

همچنین ببینید

خاطرات “خانم کارکوب” کتاب شد

به گزارش سایت جمعیت خدمتگزاران ایثار و مقاومت به نقل از خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تمام حقوق این وب سایت متعلق به جمعیت خدمتگزاران ایثار و مقاومت می باشد